Terwijl ik mij het schijfje 5:55 van Charlotte Gainsbourg opzwier, sla ik aan het mijmeren…
Haar muziek is sterk gelijkend aan die van Air. En bij Air klinkt de erfenis van Serge Gainsbourg dan weer zwaar door. De cirkel lijkt wel rond. Een korte grasduin op Wikipedia leert me dat mijn vermoedens kloppen.
Serge Gainsbourg. Een rolmodel. Provocateur. Lelijke mooie. Ex-Minnaar van Bardot, Birkin en vele anderen. Ondertussen dood. Ik keer nooit terug uit Parijs zonder een bezoek aan zijn graf op het Cimetière de Montparnasse te brengen. Een vaste plijster. Als het enigszins meezit breng ik ook nog een blitzbezoekje aan de zerken van Dreyfus, Baudelaire en niet in het minst die van Sartre/de Beauvoir. Het is er altijd een beetje bevrijd worden door de doden.
Ik moet plots denken aan een filmpje dat ik ooit zag, ik weet niet meer waar. Gainsbourg werd de laatste jaren van zijn leven opgevoerd in talkshows allerhande. Een beetje Rik Torfs avant la lettre. Het moet een periode geweest zijn waarin de tv-shows nog niet zo afgelikt waren en vol oeverloos gezwam zaten als nu (sorry Phara). De vtm-isering van het medialandschap. Doembeelden duiken op.
Achja, een opkomend Amerikaans popsterretje -Whitney Houston- was te gast in een talkshow waarin Gainsbourg enkele intermezzos deed. Ik kan me inbeelden dat de situatie allesbehalve als gemakkelijk aanvoelde. Let vooral op het onhandige reageren van de talkmaster. Dat zou jij wel beter doen, hé Phara?
Filed under: Varia | getagged: Gainsbourg, cimetière de montparnasse, Dreyfus, Baudelaire, Whitney Houston, vtm-isering, Phara
Op z’n minst suggestief te noemen.