Toen mijn trein vanochtend weer stapvoets het traject tussen Antwerpen en Mechelen aflegde, las ik volgend hartverwarmend bericht:
Amerikaan neemt wraak op mountainbikers (De Morgen, 8 januari 2008)
Een 52-jarige man uit Chicago werd onlangs bijna aangereden door een mountainbiker in een park. De op wraak beluste man besloot daarop tientallen putten te graven op het parcours van de mountainbikers. Tot dusver werden meer dan vijftig putten ontdekt en volgens de politie zijn al een tiental onfortuinlijke crossers over hun stuur gevlogen, nadat ze met hun voorwiel klemgeraakten in een put. Gelukkig werd er nog geen melding gemaakt van ernstige verwondingen. Na observaties door detectives in het park werd de nog nog steeds fulminerende puttengraver gevat. Hij is op borgtocht vrij, maar riskeert vervolgd te worden voor vandalisme.
Ikzelf, een verwoed mountainbiker, word ook zo nu en dan geconfronteerd met obstakels aangebracht door misnoegde wandelaars. Eigenlijk is dat lang zo erg niet, meer zelfs, ik durf te stellen dat menig mountainbiker veel genoegen schept in het ontwijken van extra hindernissen. Enige voorwaarde is wel het beschikken over een minimale vorm van behendigheid. Het maakt crossen door de bossen er maar spectaculairder op, zo denk ik dan.
Neen, de actie van deze Amerikaanse parkwandelaar heeft niets met verzuurdheid te maken. De man was slechts belust op wraak. Zoete wraak, op de minder behendige mountainbikers onder ons.
Filed under: Varia | Tagged: chicago, crossen in de bossen, mountainbike, pendelen, wraak
