Doorheen een jaar zijn er hoogweg een handvol ijkpunten die de moeite lonen om even bij stil te staan. Zo is er de jaarlijkse “Tijdloze 100″ op Studio Brussel. Niet zoals andere ethervervuilende radiostations doen, duizenden en duizenden zogenaamde tijdloze topnummers een week lang op rij afreutelen, maar simpelweg 100 nummers. Niet meer of niet minder.

Met alle gevolgen vandien. Elk jaar opnieuw is het pijnlijk om vaststellen dat nu net die of gene klassieker uit de boot is gevallen. Met pijn in het hart merkte ik zoëven op dat er geen plaats meer is voor Bob Marley’s No Woman no Cry in de tijdloze. Een jammere zaak, maar ik ben geen 16 meer en heb het chiro- annex studentenstadium ondertussen verruild voor een volwassen bestaan. No more tears.

Verder hoor ik toch ieder jaar opnieuw 100 geweldige tijdloze klassiekers. De ene al wat meer beu gehoord dan de andere.

Als er al één exemplaar is dat ik nooit beugehoord zal raken is het wel de Sultans of Swing van Dire Straits. Het nummer, op plaat gebracht in 1979 is een exemplarisch voorbeeld uit de vroege jaren van de band. Ongecomplexeerde, no nonsense poprock, aangedikt met machtige gitaarrifs gebracht door de virtuoze (zij het eenzijdige) gitarist Mark Knopfler. De latere jaren van de band kunnen me trouwens minder bekoren, en dan heb ik het al helemaal niet over de solocarriëre van Knopfler.

Op de keper beschouwd zal het seves toch lastig worden om mijn tranen te bedwingen, moest blijken dat het monumenale Sultans of Swing niet meer in de hoogste regionen van de lijst der lijsten voorkomt.