Ik begijp het ook niet meer. Niet zozeer de beslissing van de NMBS om treintoestellen voor het Expressnet aan te kopen bij het Duitse Siemens, dan wel de algehele verwondering in Vlaamse media daarover als zou het de Belgische werkgelegenheid ondermijnen. Jammer genoeg voor het Canadese Bombardier -met productiecapaciteit in Brugge- heeft het naast de prijzen gepakt.

Siemens is desalniettemin de goedkoopste en kan de beste papieren voorleggen. Als werkelijk blijkt dat er geen andere motieven speelden voor de keuze, en dat zal ook wel niet, kunnen de Belgische Spoorwegen onder de Europese mededingingsregels niet anders dan kiezen voor Siemens. En maar goed ook.

Want, als de Vlamingen de bestelling alsnog naar zich toe weten te trekken, gedragen ze zich niet anders of beter dan de o zo verachte Waalse mede-Belgen, die dat in het verleden ook al wel eens probeerden. Navelstarende kruidenierseconomie noemt zoiets. En dat zou de Vlaming nu toch écht niet willen zeker?

DS online weet zojuist te melden dat er tijdens NMBS-examens sprake zou zijn van favoritisme. Kinderen van NMBS personeel krijgen immers a priori 5% voordel ten opzichte van de anderen.

Nu, in principe zou mijn maag zich daar radicaal van omdraaien, en dan niet alleen omwille van het feit dat ik zelf een “NMBS-kind” ben, maar dan wel omdat ik een grondige hekel heb aan al wat de kwaliteit, kracht en authenticiteit van de eigen persoon onderuit tracht te halen.

Het ik, het hier, en het nu zijn inderdaad vrij primordiaal voor mij. Voor mij.

Mag ik de verontwaardiging van mijzelf, en in mijn kielzog allicht vele anderen even doorprikken? Als privébedrijven deze tactiek -zij het minder openbaar gecontroleerd- breedschalig toepassen, waarom mag de overheid het dan niet? Misschien is dat een zwak argument; “meneer, hij is begonnen!”.

[ik neem ondertussen even pauze; Geert Mak heeft het over de fascisten vandaag]

40 min. later:

Ik ben terug en niet meer even klaar van geest als daareven. Geert Mak is in deze de verantwoordelijke, makkelijk toch? Italianen zijn domme kloten, altijd al geweten. Niet alleen het overmatig consumeren van pasta, westerns en Pater Piobier hebben ze zo ver gebracht natuurlijk, maar evenzeer de ondergang van het Romeinse Rijk 2000 jaar geleden (“Imperial overstretch” = grootheidswaanzin), de belachelijk gesticulerende Mussolini 60 jaar geleden en de onnozele blote-wijven-media-tycoon Berlusconi 2 jaar geleden, die in de nabij toekomst allicht opnieuw het licht zal openbaren. Italiaanse ezels.

Soit, over de domheid van Italianen wijd ik ooit nog wel eens een boek (en dan had ik het niet eens over de dommerikken die zich een Alfa of Fiat laten aansmeren), laat me het terug even over de bevoordeelde NMBS-kinderen hebben. Het online krantenbericht immers, weet te vertellen dat de bevoor(oor?)deling enkel geldt voor lagere functies. Nu, ik wil niet neerbuigend over het NMBS-personeelscontingent doen, maar enige logische deductie doet me vermoeden dat de NMBS meer lagere dan topfuncties in de aanbieding heeft. “Nog erger dan!”, hoor ik u roepen?

Neen, helemaal niet. Met een buikgevoel van objectieve waan kan dit enigszins stekelig overkomen, maar door kinderen van NMBS te bevoor(oor)delen denk ik niet dat er zwaar discriminatoir wordt gehandeld. De van nature bevoordeelde angsthazen -en dat zijn er wel wat tegenwoordig- buiten beschouwing gelaten, zou een gemiddelde mens dat vrij normaal moeten vinden.

Een job bij de NMBS is nu eenmaal niet iets om over te dromen. Of spreek ik nu weeral, zoals in de aanzet, voor mezelf?

Wanneer ik me ’s ochtends naar het station begeef verbaas ik me steevast over het toenemende gebruik van de vouwfiets. U weet wel, die opplooibare fietsjes met van die sullig kleine wieletjes en een frame dat de stabiliteit van een platgekookte spaghettisliert uitstraalt. Vanochtend had ik het geluk het pad van een gebruiker nagenoeg volledig te kunnen monsteren. Beginnende aan pré-metro station Groenplaats, tot het opstappen in het centraal station.

Hoewel het opplooibare fietsjes betreft is het slechts een waan te veronderstellen dat ze weinig plaats zouden innemen. Handig en wentelbaar zijn ze evenmin. Ik telde twee blauwe schenen, één struikeling (gelukkig net geen tuimeling), vele haperingen en vooral, een latente vorm van ergernis bij de mede-reizigers. Daarna volgde de lakmoesproef. Het gevaarte meeslepen over roltrappen, tussen draaideuren en over opstapjes blijkt geen sinecure. Op zulke momenten groeit de ergernis bij de gebruiker zelve, het kan haast niet anders.

Gelukkig maar, heeft de NMBS in de nieuwste reeks dubbeldekkers zo nu en dan een benedenverdieping als beestenwagon ingericht, zodat de vouwfietsgebruikers daar ongestoord hun ding kunnen doen. Zelfbouwpakket op de schoot, naast de benen of op een ander zitje. Ik vraag me (terecht?) af in welke mate de capaciteit van de wagon erdoor vermindert, er kunnen duidelijk minder passagiers in mee dan in een standaardwagon.

Uiteindelijk stapt de vouwfietsgebruiker -net als mij- af te Brussel Centraal, waar hij aan een nieuwe calvarietocht roltrappen, draaideuren en opstapjes begint. Even later kan het fietsje uitgepakt worden, al trekkend en stotend tussen honderden andere pendelaars die zo snel mogelijk achter hun desk willen geraken. Hier geraakte ik het spoor van mijn fietser bijster. Ik vraag me thans af tot waar hij zich zou begeven, want ver kon dat toch niet zijn? Gegarandeerd dat de metro sneller is.

Rustig wandelde ik naar mijn bureau en bemerkte voor mezelf dat die vouwfietser van daareven allicht ook een ligfiets in de garage heeft staan, Teva-sandalen in het schoenenrekje en een Tofu-schotel in de koelkast.

Neen, ik heb het niet op die vouwfietshufters begrepen.

[ILLUSTRATIE: De vouwfiets, een hoopje opeengepakte frustratie]

De Antwerpse mentaliteit heeft me altijd geïntrigeerd. Vrijpostigheid gecombineerd met een ontzettende arrogantie. In sommige gevallen zelf zo verregaand, dat arrogantie tot emotie wordt verheven. Laagdunkendheid over de provincie. Grappen en grollen met betrekking tot ”de Limburg” zijn er schering en inslag. Limburg is voor de gemiddelde Antwerpenaar een vruchtbare bron van spot, maar eerlijk gezegd, het kan me geen barst schelen. Zolang de verschillen tussen platteland en stad op ware feiten gestoeld zijn, heb ik daar geen énkel probleem mee.

De stad heeft immers zoveel meer te bieden dan het platteland; winkels, boetieks, vrijdenkers en filosofen, reuze supermarkten, cinema’s, (trendy) bars, theaters, boekenwinkels,… noem maar op.

Wat ik daarentegen nooit begrepen heb, en ook nooit zal begrijpen, is de verbondenheid die inwoners van -pakweg en godbetert- Mol voelen met de moederborst van de warme koekenstad. Want, wees nu eerlijk, een ietwat zichzelf respecterend Mollenaar die nog enige vorm van intellectuele eerbaarheid overeind wil houden, geeft schoorvoetend toe dat zijn gemeente de basiscrietria der achterlijkheid zowaar nóg beter inkleurt dan die van zijn gemiddelde Limburgse evenknie. In Mol is het elke dag pensenkermis. In Meerhout en Balen moet het stromend water nog uitgevonden worden.

Zo zijn er nog van die overgewaardeerde Antwerpse gaten. Heeft iemand ooit begrepen waarom amoebische dorpjes als Hove, Kontich, Boechout en andere Duffels een NMBS-station behoeven? Erger zelfs, in die shitholes stopt zowaar om het uur een trein richting de hoofdstad. Laat ik bij deze anders maar eens direct de kans aangrijpen om komaf te maken met een eeuwenoud misverstand. Een oproep:

Beste inwoners van de provincie Antwerpen. Stad en provincie zijn nog steeds twee verschillende entiteiten, die hoegenaamd niet hetzelfde zijn. Als uw klein en nietsbetekenend dorpje over een NMBS-station beschikt, is dat niet vanwege de grandeur die uw gemeente uitstraalt, maar wél omdat er ooit een rechte lijn tussen Antwerpen en Brussel getrokken werd en uw woonplaats daar juist mee coïncideerde. Laten we hierin duidelijk zijn. Deze lijn betreft niet de evenaar, en ook niet uw bilnaad. Het zal dus zeker nog even wachten zijn, aleer beide lijnen gelijkgeschakeld worden.

Vandaag in De Morgen: 

Minimale dienstverlening

Terwijl coalitiepartners CD&V en Open Vld elkaar openlijk in de haren zitten over een regeling inzake de minimale dienstverlening, stel ik als reiziger vast dat de NMBS zelfs in normale omstandigheden geen behoorlijke dienstverlening levert.
Misschien moeten de vakbonden eindelijk nog maar eens een gezamenlijke staking organiseren om de problemen die de reigers én het personeel dagelijks ondervinden aan te kaarten. Er is alvast voldoende maatschappelijk draagvlak.
Sascha Luyckx, Ham

Vandaag in De Standaard:

Staking treinbegeleiders zorgt voor hinder

De staking van de treinbegeleiders van Bergen en La Louvière heeft vanmorgen navolging gekregen in Brussel-Zuid. Dertig procent van de treinbegeleiders van Brussel-Zuid heeft het werk neergelegd, aldus een woordvoerder van Infrabel.

De staking komt er na enkele gevallen van zware agressie op de treinen gisteren. De treinbegeleiders protesteren met de actie tegen het toenemende geweld.

De actie breidde zich in de loop van de ochtend uit naar Namen, Charleroi, Ottignies en ’s Gravenbrakel.

De staking heeft vooral gevolgen op de Waalse assen. In Vlaanderen is er hinder op de lijnen Brussel-Turnhout, Brussel-Antwerpen, Brussel-Luchthaven en Brussel-Leuven. Er zijn enkele lijnen afgeschaft.

In Wallonië is er vooral hinder op de lijnen Brussel-Charleroi en Brussel-Louvain-la-Neuve. jns, kld

Als het zo blijft doorgaan, voorspel ik vroeg of laat problemen. Ik was al getuige van aggressie jegens treinbegeleiders, en hoop dat dit echt niet de standaard gaat worden. Het is dringend tijd dat de echte vakbonden afspraken maken om met een breed maatschappelijk vertrouwen de echte problemen aan te kaarten; gebrekkige infrastructuur, wankel management, matige dienstverlening aan de reiziger.

De treinbegeleiders kunnen er niets aan doen. Wilde stakers buiten de erkende vakbonden wel. Als de grote vakbonden nu eens werk zouden maken van een grootschalig opgezette actie en een degelijke communicatie, zouden zogenaamde vrije vakbonden als het OVS snel overbodig worden. Het maatschappelijk draagvlak is er, België en Vlaanderen hebben immers een rijke traditie van sociaal overleg.