Wanneer ik me ’s ochtends naar het station begeef verbaas ik me steevast over het toenemende gebruik van de vouwfiets. U weet wel, die opplooibare fietsjes met van die sullig kleine wieletjes en een frame dat de stabiliteit van een platgekookte spaghettisliert uitstraalt. Vanochtend had ik het geluk het pad van een gebruiker nagenoeg volledig te kunnen monsteren. Beginnende aan pré-metro station Groenplaats, tot het opstappen in het centraal station.

Hoewel het opplooibare fietsjes betreft is het slechts een waan te veronderstellen dat ze weinig plaats zouden innemen. Handig en wentelbaar zijn ze evenmin. Ik telde twee blauwe schenen, één struikeling (gelukkig net geen tuimeling), vele haperingen en vooral, een latente vorm van ergernis bij de mede-reizigers. Daarna volgde de lakmoesproef. Het gevaarte meeslepen over roltrappen, tussen draaideuren en over opstapjes blijkt geen sinecure. Op zulke momenten groeit de ergernis bij de gebruiker zelve, het kan haast niet anders.

Gelukkig maar, heeft de NMBS in de nieuwste reeks dubbeldekkers zo nu en dan een benedenverdieping als beestenwagon ingericht, zodat de vouwfietsgebruikers daar ongestoord hun ding kunnen doen. Zelfbouwpakket op de schoot, naast de benen of op een ander zitje. Ik vraag me (terecht?) af in welke mate de capaciteit van de wagon erdoor vermindert, er kunnen duidelijk minder passagiers in mee dan in een standaardwagon.

Uiteindelijk stapt de vouwfietsgebruiker -net als mij- af te Brussel Centraal, waar hij aan een nieuwe calvarietocht roltrappen, draaideuren en opstapjes begint. Even later kan het fietsje uitgepakt worden, al trekkend en stotend tussen honderden andere pendelaars die zo snel mogelijk achter hun desk willen geraken. Hier geraakte ik het spoor van mijn fietser bijster. Ik vraag me thans af tot waar hij zich zou begeven, want ver kon dat toch niet zijn? Gegarandeerd dat de metro sneller is.

Rustig wandelde ik naar mijn bureau en bemerkte voor mezelf dat die vouwfietser van daareven allicht ook een ligfiets in de garage heeft staan, Teva-sandalen in het schoenenrekje en een Tofu-schotel in de koelkast.

Neen, ik heb het niet op die vouwfietshufters begrepen.

[ILLUSTRATIE: De vouwfiets, een hoopje opeengepakte frustratie]

Vandaag in De Morgen: 

Minimale dienstverlening

Terwijl coalitiepartners CD&V en Open Vld elkaar openlijk in de haren zitten over een regeling inzake de minimale dienstverlening, stel ik als reiziger vast dat de NMBS zelfs in normale omstandigheden geen behoorlijke dienstverlening levert.
Misschien moeten de vakbonden eindelijk nog maar eens een gezamenlijke staking organiseren om de problemen die de reigers én het personeel dagelijks ondervinden aan te kaarten. Er is alvast voldoende maatschappelijk draagvlak.
Sascha Luyckx, Ham

Vandaag in De Standaard:

Staking treinbegeleiders zorgt voor hinder

De staking van de treinbegeleiders van Bergen en La Louvière heeft vanmorgen navolging gekregen in Brussel-Zuid. Dertig procent van de treinbegeleiders van Brussel-Zuid heeft het werk neergelegd, aldus een woordvoerder van Infrabel.

De staking komt er na enkele gevallen van zware agressie op de treinen gisteren. De treinbegeleiders protesteren met de actie tegen het toenemende geweld.

De actie breidde zich in de loop van de ochtend uit naar Namen, Charleroi, Ottignies en ’s Gravenbrakel.

De staking heeft vooral gevolgen op de Waalse assen. In Vlaanderen is er hinder op de lijnen Brussel-Turnhout, Brussel-Antwerpen, Brussel-Luchthaven en Brussel-Leuven. Er zijn enkele lijnen afgeschaft.

In Wallonië is er vooral hinder op de lijnen Brussel-Charleroi en Brussel-Louvain-la-Neuve. jns, kld

Als het zo blijft doorgaan, voorspel ik vroeg of laat problemen. Ik was al getuige van aggressie jegens treinbegeleiders, en hoop dat dit echt niet de standaard gaat worden. Het is dringend tijd dat de echte vakbonden afspraken maken om met een breed maatschappelijk vertrouwen de echte problemen aan te kaarten; gebrekkige infrastructuur, wankel management, matige dienstverlening aan de reiziger.

De treinbegeleiders kunnen er niets aan doen. Wilde stakers buiten de erkende vakbonden wel. Als de grote vakbonden nu eens werk zouden maken van een grootschalig opgezette actie en een degelijke communicatie, zouden zogenaamde vrije vakbonden als het OVS snel overbodig worden. Het maatschappelijk draagvlak is er, België en Vlaanderen hebben immers een rijke traditie van sociaal overleg.

Ik ben ziek. Hondsziek. Koudhete zweetdruppels parelen langs mijn neus. Het moet van mijn kinderjaren geleden zijn dat ik als zulk stukje miserie in de zetel ineenstuikte. Rillend en sissend. Ik dommel een beetje in. Nachtmerries in een parrallel universum. Tussen droom en daad, werkelijkheid en fantasie.

Ik droom van een ietwat fascistische figuur. Een dictator. Ben ik nu wakker of niet? Tussenbeide misschien? Op de achtergrond zie ik die figuur steeds meer gestalte krijgen. Het moet een genetische samensmelting zijn, een superkloon als het ware. Duitse politici uit de jaren ‘30 van vorige eeuw geprolifereerd. De vette gestalte en zweetplekken van Göring, het retorisch talent van Goebbels -die volgens zijn vrouw best een vriendelijk man moet geweest zijn- en de schrikwekkend innemende vertoning van Hitler.

Het accent van de indrukwekkende postuur moet een nieuw soort West-Nederdiets zijn, of zoiets. Ik hoor de gelauwerde leider raaskallen en oreren over Vlaamse gevoelens en democratie, terwijl hij niet eens de legitieme erfgenaam is van die emotie. “Je zegt wat het volk denkt! Heil Heil Heil!“, scanderen omstaanders. Er rest nog één criticaster. Hij wordt aan de schandpaal genageld wegens het proclameren van staatsgevaarlijke en volksondermijnende ideologieën.

Na door enkele vertrouwelingen op het altaar gehesen te worden, begint de stoïcijns lijkende leider aan zijn speech;

“Vlaanderen onafhankelijk!” …..-….. JEEEEEEUUUUUUJJJJJ

“De NMBS geprivatiseerd!!!!” …..-….. JEEEEEUUJUUUJJJJJJJJ (nog feller!)

Ik zie de aan de schandpaal genagelde stakker zijn laatste gedachten ontwikkelen. “Panem et circenses. Vlaanderen is te klein. Antwerpen-Brussel rendabel, de rest niet. Zouden de west-Nederdietsen binnenkort allen met 4*4’s rijden?”

De gieren hadden de arme stakker in het vizier. Enkele seconden later snaakte hij zijn laatste zucht…

Toen mijn trein vanochtend weer stapvoets het traject tussen Antwerpen en Mechelen aflegde, las ik volgend hartverwarmend bericht:

Amerikaan neemt wraak op mountainbikers (De Morgen, 8 januari 2008)

Een 52-jarige man uit Chicago werd onlangs bijna aangereden door een mountainbiker in een park. De op wraak beluste man besloot daarop tientallen putten te graven op het parcours van de mountainbikers. Tot dusver werden meer dan vijftig putten ontdekt en volgens de politie zijn al een tiental onfortuinlijke crossers over hun stuur gevlogen, nadat ze met hun voorwiel klemgeraakten in een put. Gelukkig werd er nog geen melding gemaakt van ernstige verwondingen. Na observaties door detectives in het park werd de nog nog steeds fulminerende puttengraver gevat. Hij is op borgtocht vrij, maar riskeert vervolgd te worden voor vandalisme.

Ikzelf, een verwoed mountainbiker, word ook zo nu en dan geconfronteerd met obstakels aangebracht door misnoegde wandelaars. Eigenlijk is dat lang zo erg niet, meer zelfs, ik durf te stellen dat menig mountainbiker veel genoegen schept in het ontwijken van extra hindernissen. Enige voorwaarde is wel het beschikken over een minimale vorm van behendigheid. Het maakt crossen door de bossen er maar spectaculairder op, zo denk ik dan.

Neen, de actie van deze Amerikaanse parkwandelaar heeft niets met verzuurdheid te maken. De man was slechts belust op wraak. Zoete wraak, op de minder behendige mountainbikers onder ons.