Twee bezigheden kunnen me nu eens écht doen leeglopen. Fietsen en met de auto rijden. Met dien verstande dat beiden minstens een afstand van 50 km overbruggen. Vanochtend ging ik fietsen, vanavond reed ik met de auto. Telkens voldeed ik aan de afstandsvereiste.

Het jammere aan de zaak is; het bleef bij leeglopen en gevuld werd er niet meer. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan kreeg me in haar macht. Verdorie, geen meerwaarde vandaag.

Gelukkig zijn er dan nog de Dire Straits (hun eerste album!), Via Con Dios en Nelly Furtado (vooral een lekkere kip). Het leeglopen uit zich dus ook in de muziekkeuze. Neen, geen Waits, Cohen of Brel op zulke momenten.

Het nieuwe gemeentehuis van Ham werd vandaag geïnaugureerd. Bij nieuwe straatnamen hoort een nieuw gemeentehuis uiteraard. Ik was erbij. Historisch, meer niet.

Ik twijfel een wandeling te maken en een pint te drinken. De inspiratie volgt dan ongetwijfeld. Neen, toch niet. Nog even opnieuw Dire Straits opzwieren. Sweet surrender, met Down to The Waterline steken die gasten meteen van wal met een schijf om U tegen te zeggen. Mijmeren a volonté. Water of Love zet de toon verder. Ik herinner mij een cover van het nummer. Een frèle vrouwenstem. Kan iemand me helpen?

Hoewel ál de nummers van dit album als een paal boven water staan (met uitzondering van setting me up) , bestaat er geen enkel monument als de Sultans of Swing, de 6de track van de cd. Ik berichtte er reeds over, maar blijf het een dijk van een nummer vinden. Een archimedisch punt. Altijd op terug te vallen.

Ondertussen lees ik dat Cathy Berx gouverneur van Antwerpen zal worden. Dat chirotrutten het zo “ver” kunnen schoppen. Ik laat me dus maar verder leeglopen.

[EDIT] Ik laat me gewoon verder leeglopen. Sascha’s blog II drijft niet op negativisme.

[EDIT2] Een dt-fout ontdekt. Dat is mezelf twee dagen op water en brood zetten. Pavloviaanse reflex creëren.

Doorheen een jaar zijn er hoogweg een handvol ijkpunten die de moeite lonen om even bij stil te staan. Zo is er de jaarlijkse “Tijdloze 100″ op Studio Brussel. Niet zoals andere ethervervuilende radiostations doen, duizenden en duizenden zogenaamde tijdloze topnummers een week lang op rij afreutelen, maar simpelweg 100 nummers. Niet meer of niet minder.

Met alle gevolgen vandien. Elk jaar opnieuw is het pijnlijk om vaststellen dat nu net die of gene klassieker uit de boot is gevallen. Met pijn in het hart merkte ik zoëven op dat er geen plaats meer is voor Bob Marley’s No Woman no Cry in de tijdloze. Een jammere zaak, maar ik ben geen 16 meer en heb het chiro- annex studentenstadium ondertussen verruild voor een volwassen bestaan. No more tears.

Verder hoor ik toch ieder jaar opnieuw 100 geweldige tijdloze klassiekers. De ene al wat meer beu gehoord dan de andere.

Als er al één exemplaar is dat ik nooit beugehoord zal raken is het wel de Sultans of Swing van Dire Straits. Het nummer, op plaat gebracht in 1979 is een exemplarisch voorbeeld uit de vroege jaren van de band. Ongecomplexeerde, no nonsense poprock, aangedikt met machtige gitaarrifs gebracht door de virtuoze (zij het eenzijdige) gitarist Mark Knopfler. De latere jaren van de band kunnen me trouwens minder bekoren, en dan heb ik het al helemaal niet over de solocarriëre van Knopfler.

Op de keper beschouwd zal het seves toch lastig worden om mijn tranen te bedwingen, moest blijken dat het monumenale Sultans of Swing niet meer in de hoogste regionen van de lijst der lijsten voorkomt.